Nie płacz maleńka…

Kiedy płaczesz – ja płacze
Kiedy widzisz to inaczej
Zamykam oczy i nie patrzę

Gdy smutno jest mojej pani
To tak jakby cały świat się zawalił
I najbardziej wtedy jest żal mi
Że ten kawałek mnie niknie w oddali

Nie daj mi płakać, nie daj mi patrzeć w lustro
Kiedyś tam po drugiej stronie dumny
Teraz patrzę przez łzy widzę – pusto
Nie-pocieszony, nie-rozumny

Gdy mojej pani jest smutno
To tak jakbym sam odchodził od siebie
Tu gdzie się coś działo, jest tak strasznie nudno
Coraz mniej czuję, coraz więcej nie wiem

Bo gdy jest już ciemno
Gdy o ogień walkę prowadzę daremną
Czuję jak bardzo jest chłodno
Brakuje światła, brakuje cienia
Wiem, że Ty jesteś jedyną pochodnią
Przy tobie nie spotkają mnie żadne cierpienia
Wtedy kiedy jesteś przestaję się lękać
Czuję się bardziej wolny a mniej winny
Przeto nie płacz Maleńka
Potrzebuję Cię silnej…

“Umrzeć w samotności…”

Umrzeć w samotności, jest chyba gorzej niż żyć
Zapomniany przez wszystko co piękne
Błądzący pomiędzy ścianami
Będący sam sobie lękiem
Sam sobie kłódką, klatką i kajdanami

Umrzeć w samotności, jest chyba gorzej niż żyć
Zapomniany przez świat, przez jego części
Ślepy na nadzieję, ozuty z pamięci
Będący sam sobie przekleństwem
Wołający wciąż: „Byłem – nie jestem”

Umrzeć w samotności, jest chyba gorzej…
Nikomu nie dać powodu do trwogi
Czuć, że już nic się zdarzyć nie może
Nie ma co żegnać przyjaciół – godzić się z wrogiem

Umrzeć w samotności – to suche łzy
To jakby wzniecić zimny ogień
Umrzeć w samotności, jest chyba gorzej niż żyć
Toteż szczęśliwym umrę przy tobie

“Kamasutra”

Pudełko przykryte wieczkiem
W pudełku wartość płocha
Odziana jak zwykle bajecznie
Chce ludzi uczyć jak kochać
Szkice przelane tekstem
Fotografie maczane w słowie
Tu gdzie ty i ja jestem
Tu gdzie cię nie ma – się dowiem

Całkiem spory tomik
Co najbardziej zuchwałą spłoszy
Nieśmiałości uroku nie broni
A jest pochwałą rozkoszy

Książka to niewielka
Choć wielkie treści w sobie nosi
Radzi by iść – się nie lękać
Jak stąpać i jak się unosić