Piasek pali gołe stopy. Dłonie trą naskórek suchy. Policzki – oba zwiędły jak róże, skóra nieśmiało uprasza się wody. Powiedzieli – Idź na drugą stronę pustyni, tam Cię Oaza czeka jak matka. Nic nie jest – wszystko się staje. Nakłada się obraz klatka po klatce, wszystko złuda. Umysł analityczny, umysł syntetyczny, umysł odporny. Trzeba to wszystko podzielić na cząstki i razem zebrać do kupy. Pustynia jest zbiorem małych ziarenek, a każde z nich jest duchem pustynią. Nie wszystko jednak da się pojąć. Nie każdy ptak doleci do gniazda. Jedne drapieżnik zuchwalszy dopadnie, inne ku słońcu za wysoko wzlecą a umysł pochowa ich na samym dnie – w podświadomości. Tutaj zaczyna się moja wędrówka idę po ziarnkach co tworzą mą mękę, idę i idę z własnego wyboru, gdzieś tam na końcu czeka odpowiedź.

Nasuwa się oczywiste pytanie, że skoro tylko momentami jesteśmy niezadowoleni, czy momentami wszystko idzie po naszej myśli, a nawet powyżej naszych oczekiwań, to co właściwie czujemy przez większość czasu? Czy tylko nam się nudzi?

To by było dopiero smutne. Na szczęście nie jest tak źle. Gdybyśmy bowiem wycięli z życiorysu te najlepsze i najgorsze chwile. Od razu widać byłoby inne, wcześniej będące w cieniu tych najwyrazistszych i to one zajęły by ich miejsce. Powtarzając ten proces raz za razem, doszlibyśmy w końcu do pustego zbioru, czy jest on smutny, czy radosny?

Jak wszystko i to zależy od interpretacji. Ponieważ poza zbiorem znalazły by się dwa podzbiory – uczuć pozytywnych i negatywnych. Możemy śmiało założyć, że tych pierwszych nie jest mniej niż tych drugich. Na każdą sekundę złą przypadnie jedna dobra. Na każdy wdech przypadnie radość, a na wydech smutek. Czy z każdego jednego zaczerpnięcia powietrza starczy nam sił na to, by doczekać następnego haustu?

To właśnie zależy tylko od nas.

Dużo większą wytrwałością natomiast wykazuje się Bóg ewolucjonistów, który nie tylko nie zaprzestał prac dnia siódmego, ale w gruncie rzeczy pracuje nieustannie po dzień dzisiejszy. Trzeba przyznać, że słabo mu to idzie, bo i myli się nad wyraz często i wiele ze swoich nieskończonych eksperymentów musi powtarzać.

Ciekawym byłoby wykreowanie rzeczywistości, w którym obie postacie spotykają się przy filiżance kakao i wymieniają doświadczeniami, czego konsekwencją byłoby – rzecz jasna – powstanie sekt, kościołów i zborów Najświętszego Spotkania, których członkowie sumiennie by się nawzajem wyrzynali w imię jednej, jedynej właściwej interpretacji listy poprawek – dokumentu powstałego na wypadek, gdyby komuś zachciałoby się stworzyć świat na nowo.

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami – prawdopodobnie zaś gdzieś całkiem niedaleko. Wyciągając bowiem analogię z zachowania się w czasie, my również nigdzie się nie ruszamy.

Możemy oczywiście zejść do sklepu po bułki, wyruszyć w podróż, czy nawet polecieć na księżyc, jednak wciąż jesteśmy… w sobie. Nie zawsze bywa to wygodne, ale z biegiem lat da się przywyknąć.

Przez samego siebie również definiujemy rzeczywistość. Nie możemy bowiem mieć żadnej pewności, czy postrzegany przez nas świat jest choć podobny do tego, który postrzegają otaczający nas ludzie.

Najbardziej skomplikowanym i za razem najprostszym bytem zdefiniowanym przez ludzkość jest Bóg. Nieskończony, nieokreślony, niezbadany – Marzenie o potędze, sławie i nieśmiertelności. W pierwotnej wersji definicja była dość klarowna – jeśli nie wiesz czy ktoś stoi za węgłem, jeśli nie potrafisz tego dojrzeć, jeśli nikt tam nie stoi – to jest to na pewno Bóg. Ludzki mózg, choć oczywiście nie chce się do tego przyznać, ma ograniczone możliwości. Istota nadprzyrodzona o nieskończonych pokładach energii działa niczym magiczny żel wypełniający wszystkie luki i sprawia, że pozostawione samym sobie strzępki myśli zlewają się w jedną spójną całość i przepływając od ucha do ucha delikatnie masują rozgrzany narząd.

Żel ów oczywiście opływa mózgi nie tylko pobożnych wyznawców wszelkich odmian wiary, ale wszystkie pozostałe grupy ludzi. Owszem zmienia niekiedy kolor z przezroczysto-niebieskiego na czerwony, zielony czy jakikolwiek inny, zasadniczo jednak spełnia tę samą rolę. Zdarza się, że zastyga tworząc niemożliwą do pokonania skorupę, innym razem zaś się nadto rozcieńcza ale zazwyczaj spełnia swoją rolę.

Skulony w koncie chłopak o zmierzwionych włosach, bojący się wychylić, którego obowiązują wszelkie prawa i reguły jakie kiedykolwiek powstały, to oczywiście A-teo – pozbawiony fantazji Bóg ateistów, zaś przeciwnie – nie przestrzegający żadnych zasad i prawidłowości, szalejący pomiędzy obżartym próżniaczym bogactwem a upodloną biedą – to Bóg ekonomii. Jest ich tylu ile jest ośrodków o nich orzekających bo istnieje tylko tu, to też istnieje tylko w przez „tu” zdefiniowany Bóg. Każdy ma swojego Boga.

Dawno, dawno temu… czyli nie kiedy indziej jak teraz, zdarzyła się pewna niesamowita historia.

Kiedy spoglądamy na świat, widzimy go przez pryzmat ogromu informacji, które za zgodą, zachętą, czy wbrew woli zagnieździły się w przepastnych magazynach naszego mózgu. Te informacje pozwalają na korektę postrzegania niedoskonałych zmysłów. Nie widzimy już Oriona czy Wielkiej Niedźwiedzicy jako płaskiego zbioru gwiazd, bo ktoś nas uświadomił, że jasne punkciki poszczególnych konstelacji mają ze sobą wspólną historię jedynie na Ziemi, a tak naprawdę jedne z nich są od niej oddalone o kilka, a inne o kilkaset lat świetlnych.

Co interesujące każdy z nas ma nieco inną bazę danych, z której korzysta w procesie myślowym. Dlatego też dla niektórych oczywiste jest, że świat powstał w sześć dni i istnieje od jakichś czterdziestu mileniów, a dla innych, że powstał w procesie Wielkiego Wybuchu, który nastąpił prawie siedem miliardów lat temu. Jakiejkolwiek by prawdy nie przyjąć, zgodzić się można, że zdarzyło się to zaiste bardzo dawno temu, to też choćby tylko z tego powodu nadaje się jako temat na baśń.

Mijają lata. Ludzie umierają. Ludzie się rodzą. Rzedną uśmiechy. Wysychają łzy. Padają bramki, klapsy filmowe, niepotrzebne słowa. Wszyscy się starzejemy. Czas nieubłaganie pędzi do przodu. A jednak ciągle jest… TERAZ.

Ty czytasz teraz te słowa, ja je teraz piszę. Układasz z nich obraz, który mi się jawi przed oczami – nie są takie same, ale trwają i trwać będą aż pomyślimy o czymś innym.

Właśnie minął pierwszy dzień drugiej dekady trzeciego tysiąclecia. Jest noc, a właściwie była, zaś na pewno będzie, bo przecież słońce skarłowacieje, albo zamieni się w supernową, podobnie inne gwiazdy i wszystko pogrąży się w mroku.

Choć umysł jest zmuszony do ciemności przywyknąć, dusza pragnie biec ku światłu, a te gra na lutni, uderza w bębenek, strojnymi farbami obleka płótno, rozśmiesza, wzrusza, unosi. Człowiek – zwierze co spaceruje z Bogiem, musi grzać się nieskończoną baśnią, bo sam przecież pojmuje tyle co mu zmysły na tacy podają, co skrupulatnie segreguje na dyskach twardych potężnego mózgu według jemu właściwego klucza. Baśń tę pragnę rozpocząć na nowo właśnie dziś, a właściwie to teraz.

Wredna gęba, twoja wredna gęba
Wyciąga rękę lecz nie sięga
W końcu łapie ale zaraz spada
Jakby miała mi rzec, że kulawa
Ciągnę ją do siebie – mam wreszcie sąsiada
Na murawę znów wraca zabawa

Wredna gęba – pozostałych gęba
Jakoś dziwnie nad wyraz tęga
Patrzy na dno flaszki
A tam same dziwy
Pić w imię porażki?
Świat jakiś niesprawiedliwy

Wredna gęba, wrednych gąb setka
Dwa kordony i niebieska furgonetka
A my sobie leżymy pośród gąb hordy
A niech tam wszystko zniszczą
Leją się w te zakazane mordy
I niechaj kule gumowe świszczą

Wredne gęby poszły,
Zostawiły puste flaszki
Mecz się tak dawno skończył
Że nikt nie pamięta już porażki

Wiatru świst, gdzieś w oddali błysk
Rusza burzowa kawalkada
Znajduje pusty dom, chwyta pióro w dłoń
Pisze do domu, że będzie padać

Tam już jest, ambasador – teść
Zdąży wszystkie okna pozamykać
Cały kurz porwie jedna z burz
A gołębie uciekną z pomnika

Szybki bieg, tak jak każdy szpieg
Dobrze się rozumie z przestrzenią
Gorzej czas, który wszystkich nas
Zaskakuje myląc lato z jesienią

Szybki jak pocisk mknie wśród nocy
By dostarczyć nowe dowody
Dla pięknej pani ze szklanej bani
Następną prognozę pogody

Po uprzednim zapoznaniu się z treścią niniejszej publikacji, kancelaria jego Ekscelencji pragnie nadmienić, że ów tekst przedstawia świat w pewien sposób alternatywny, a nawet chciało by się rzec tetrabandyczny, przez co pewne fakty z życia Wielebnego autor pozwolił sobie nieco wyostrzyć a nawet skarykaturować. Nie umniejsza to jednak powagi tej specyficznej biografii człowieka bogobojnego, jakim z pewnością jawi się skromny sługa, głosiciel Dobrej Nowiny – jego Ekscelencja Ojciec Mirosław Giedymin z domu Badurów. Życzymy owocnej lektury.

Kleryk-sekretarz Giuseppe Fortuna
Kancelaria jego Ekscelencji Ojca Badury
Rybnik, sierpień 2008 roku

„Ten kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamieniem”. Słowa padające zbyt często, zawsze tracą na sile. Ojciec Mirosław wiedział o tym aż nadto. Cytowanie Pisma pozostawiał tym, którzy tyle potrafili z niego wynieść. On zaś czerpał garściami z dopisków na marginesie, komentarzy poprzednich użytkowników, zagięć na rogach poszczególnych kartek i wszelkich innych śladów użytkowania. Wiedział bowiem, że żadne słowa nie mają takiej siły jak czas, który je niesie. A o kamieniach czas zdawał się mówić tyle, że lepiej mieć malutki, gotowy do rzutu kamyk w ręku, niźli kilka większych lecących w swoją stronę.
Opasłe mury romańskich kościołów nie byłyby w stanie znieść przestrzennych okien, tak jak urzędujący w nim mnisi – światła, które by owe okna wpuszczały. Bo gdzież lepiej się skupić i oddać modlitwie, niźli w pogrążonych w półmroku stallach, kiedy człowiek jest w stanie dzielić się swoimi zmartwieniami jedynie z najwyższym autorytetem. Ojciec Mirosław nie miał się za człowieka starej daty i nikt przy zdrowych zmysłach nie był zdeterminowany go tak nazywać, ale czuł się zdecydowanie lepiej kiedy jako zakonnik klasztorny mógł korzystać z dobrodziejstw pańskiego stołu w cieniu dopalających się świec, gdzieś z dala od banału codzienności. Tymczasem zarządzał neogotycką parafijką w rodzinnym mieście, które sposobiło się do przyjęcia miana stolicy nowej, półmilionowej metropolii.
Dniem wnętrze kościoła rozświetlała ekstatycznie wyeksponowana mieszanina jarmarcznych barw, zdaniem proboszcza nie lepiej się prezentująca, niźli pierwszy lepszy arsenał odpustowych świecidełek. Było tu stanowczo za jasno, zbyt kolorowo, zbyto odważnie. Człowiek nie czuł pokory przed tym, przed czym stawał. Miast być pyłkiem unoszonym na boskim wietrze, stawał się widzem orgiastycznych gier światła i zlepionych ze sobą szkiełek. Nie chodziło o to, że Wielebny z biegiem czasu pogłębiał swoją konserwatywną postawę, gdyż w tej konserwatywności dawno przeszedł na drugą stronę. Nie, to była raczej sprawa oddziaływania jakie miała tak prześwietlona świątynia. Gdyby bowiem spośród masy parafian, wybrać pojedyncze owieczki, zdawałyby się one rozproszonymi i pogrążonymi bardziej niż we wszystkim innym, w nudzie, a nuda jest przecież ostatnią rzeczą, jakiej mają doświadczać.
Wieczorami oblicze świątyni było już bliższe ideałowi. Światła dostarczały ledwo żarzące się, porozwieszane tu i ówdzie, lampki. Świeże, chłodne powietrze wpadające przez rozwarte drzwi naw bocznych wymieniało się z tym zastygłym wewnątrz. Ten niewielki przeciąg udowodnił nieraz, że jest instrumentem nie gorszym, niż najlepsze organy – grzmiąc, gwiżdżąc i nawołując wprowadzał pogrążonych w modlitwie w atmosferę przemijania. Takie właśnie wieczory upodobał sobie proboszcz na ważniejsze ceremonie, spacer a przede wszystkim – spowiedź.
Skupiony w modlitwie ojciec Badura wkroczył do swojej świątyni. Kroki stawiał zawsze spokojnie, uważnie jakby każdy miał dla niego osobną, unikatową wartość. Jak zwykle minąwszy ołtarz delikatnie rozejrzał się po nawie głównej. Kościół był pusty… prawie pusty. W naprzeciwległej bocznej nawie, skryty w cieniu filara stał człowiek, bez wątpienia mężczyzna. Nie wzbudziłby większego zainteresowania, gdyby nie fakt, że trząsł się czymś mocno podekscytowany. Ojciec Badura nie zwykł przerywać ludziom w ich kontakcie z Nieskończonym, toteż nie zwlekając dłużej, udał się wprost do konfesjonału. Mężczyzna ruszył za nim.
Jako że nie usłyszał by się do niego w jakikolwiek sposób zwracano, Jego Ekscelencja podążał tym samym, miarowym krokiem. Gdy wreszcie osiągnął cel, wyuczonym ruchem otworzył drzwiczki, odwrócił się i zasiadł zamykając je za sobą. Nieznajomy zatrzymał się przy konfesjonale. Wielebny machinalnie zapukał w ściankę po prawej stronie, dając znak, że jest gotowy. Minęło kilka chwil…

- Szczęść Boże – odezwał się zachrypniętym, basowym głosem mężczyzna. Ojciec Badura odpowiedział bez większych emocji. – Ja jestem… – kontynuował niepewnie mężczyzna. – Jestem… – sprawiał wrażenie, jakby coś go dławiło, jakby nie potrafił się przemóc. – Ja, jestem…
- I słusznie – przerwał mu zniecierpliwiony Wielebny. – To znaczy, to bardzo dobrze, że masz, mój synu… świadomość swojego istnienia. Czy to wszystko, co chciałeś…
- Ja jestem winien… – wystękał w końcu.
- Wszyscy jesteśmy – odrzekł z tą sama nonszalancją jego Ekscelencja.
Mężczyzna zdawał się być zbity z tropu. Trząsł się jeszcze bardziej niż przedtem a wraz z nim cały konfesjonał.
- Tych dwoje młodych, co ich ksiądz wczoraj chował…
- Tych ze zmasakrowanymi twarzami? – Jego Ekscelencja po mistrzowsku panował nad emocjami. Nie dał po sobie ani przez chwilę poznać, że to co za raz usłyszy ma dla niego jakieś znaczenie. Wręcz przeciwnie starał się utrzymywać konwersacyjny ton, jakby rozmawiali przy ryżowej potrawce.
- To moja wina… – wyrzucił z siebie po krótkim milczeniu.
- To przykre… Rozumiem, że przyszedłeś wyrazić swoją skruchę… – stwierdził bez entuzjazmu Ojciec Badura. W jego skomplikowanym umyśle przeskoczył pewien maleńki trybik i zapaliła się czerwona lampka. Wiedział co się za chwilę stanie, potrafił to wyczuć – ale nie jako papieski inkwizytor, nie jako jedyny w promieniu tysiąca kilometrów tak doświadczony egzorcysta, a jako bogobojny pasterz umiejący dostrzec ukrytego pomiędzy stadem wilka…
- To moja wina… moje dzieło! – wybuchnął z niesamowitą, tłumioną widać przez ten cały czas energią mężczyzna. Jego szaleńczy wyraz twarzy widziany z za krat konfesjonału tylko nabierał na sile. – Wiesz dlaczego tu przyszedłem?
- Pewnie, za chwilę mi powiesz – odpowiedział nie tracąc rezonu Wielebny.
- Wiesz jak to jest, każdy artysta musi mieć swoją publiczność. Moje dzieła poznali w Rybniku, Raciborzu, Wodzisławiu. Podziwia je cała Metropolia…
- Zaiste już jesteś idolem, czyż to nie twój pomnik ma rychło stanąć na Rybnickim Rynku? – Ojciec Badura po raz pierwszy odwrócił głowę w stronę nieszczęśnika i spojrzał mu głęboko w oczy.
Ten po chwilowej konsternacji, szybko odzyskał pewność siebie i kontynuował swoją tyradę…
- Wszystkie moje dzieła były anonimowe, aż… do teraz. Nie będą mi budować pomników, ale zawsze kiedy wypatroszę jakąś młodą osóbkę, będę wiedział, że ty wiesz, Padre. – Zaśmiał się głośno, jakby na pokaz. Wszystkie karty miał w ręku. Osiągnął cel. Przed sobą miał człowieka, który dzień w dzień będzie się kładł ze świadomością, że zna prawdę. Ksiądz, który będzie się modlił za dusze jego ofiar wiedząc, kto jest ich katem – tak, nie można wyobrazić sobie lepszego widza…
- Rozumiem, że będziesz kontynuował swoje dzieło? – nie schodził z tonu Wielebny.
- Wiesz co jest najlepsze, Padre? – odpowiedział pytaniem mężczyzna.
- Potrawka z ryżu, z ananasem i takimi malutkimi kawałkami mięsa? – nie przerywał konwersacji Wielebny.
- Nie, u diabła! – zdenerwował się mężczyzna.
- Nie przeklinaj synu, jesteś w domu Bożym.
- Przepraszam… – Nastała krępująca cisza. Tak to już było, że kiedy człowiek o mało zorientowanym umyśle stawał w szranki z Ojcem Badurą, zawsze dochodził do momentu, w którym wytracał wątek. Mało tego, ludzie zazwyczaj gubili wówczas i inne fragmenty rzeczywistości, takie jak zdrowy rozsądek, poczucie bezkarności czy choćby długopis, które – trzeba zaznaczyć – nie zawsze dało się odzyskać.
- Czy chciałeś jeszcze coś powiedzieć, synu? – próbował wrócić do rozmowy Wielebny.
- Nie! – Mężczyzna już miał się podnieść z kolan, już miał skonsternowany odejść w jakieś nieokreślone miejsce zadumy, kiedy w jego oczach zapłonęła ta sama iskra szaleństwa i wszystko do niego wróciło ze zdwojoną siłą… – Tak. Wiesz co jest najlepsze, padre? – Tym razem nie dał szans na odpowiedź. – To, że ty nie możesz o tym nikomu powiedzieć. Nie możesz bo zabrania Ci tajemnica… – przerwał w pół zdania. Ten wzrok – po drugiej stronie kraty konfesjonału – nie należał do zastraszonego duchownego rozpatrującego swoje nieszczęśliwe położenie. Należał do kogoś pewnego siebie, kogoś komu podczas całej tej rozmowy tętno nie podskoczyło nawet o jedno tempo. W końcu mężczyzna, skierował wzrok nieco niżej… coś niepokojąco zabłyszczało: „Zapewne masz rację…” – ten ciepły, pełen ojcowskiej dobroci głos Wielebnego był ostatnim dźwiękiem jaki usłyszał.

]]> http://chapka.wordpress.com/2009/01/17/baduras-adventure-prolog/feed/ 0 Chapi Chapka ba1 http://chapka.wordpress.com/2009/01/17/jablko-pelne-ciebie/ http://chapka.wordpress.com/2009/01/17/jablko-pelne-ciebie/#comments Sat, 17 Jan 2009 23:08:10 +0000 chapka http://chapka.wordpress.com/?p=118 ]]>

Szczęśliwy zjem jabłko z twojej jabłoni
Ucieknę lecz dam się potem dogonić
Bo wiem że gdy kęs ten pochłonę w rozkoszy
Nie będę miał nigdy dosyć!

Temat może jest i nieco wyeksploatowany, ale jak to mawia jego świętobliwość ojciec Badura, „Czyż i nasz ogrodnik owoce nie sadza na polu kwitnące?”